De symbiose van kunst en natuur

Stichting Land Art Delft (LAD) is ontstaan uit een succesvolle samenwerking tussen de TU Delft en de Stichting World Art Delft. Het kunst landschapspark van LAD is gevestigd in het authentieke Hollandse polderlandschap van Midden-Delfland. Om dit landschap met zijn karakteristieke dijken, sloten en weilanden te behouden en om de geschiedenis door te geven aan een toekomstige generatie, heeft LAD als doel het landschap te transformeren in een kunst landschap.

Door het groene grasland te verrijken met kunstwerken die geïnspireerd zijn door de natuur en de locale geschiedenis, zal het een uniek recreatie landschap worden, waar kunst een nieuw licht kan laten schijnen op de omgeving. Het is een bijzonder openbaar landschapspark te midden van de hectiek van de Randstad, waar men kan wandelen, fietsen, fotograferen, picnicken met familie of vrienden, vogels kijken of simpel relaxen met eventueel een boek.


Landschap als herinnering (Nico Hemelaar):

De ons omringende ruimte bestaat grofweg uit stedelijke bebouwing, landelijk gebied en vele overgangs- en tussengebieden, waarvan de grenzen nauwelijks zijn aan te geven. Dynamische begrippen; voortdurend is er sprake van groei en ontwikkeling, verandering, uitbreiding en inkrimpen. De landelijke gebieden staan onder druk van stedelijke expansiedrang en andersom is er in stedelijke gebieden een groeiende behoefte om natuur te willen binnenhalen en ook om naburig landelijk gebied te laten voortbestaan, te koesteren voor recreatie, inspiratie, rust, schone lucht, misschien wel als contrapunt. Natuur versus cultuur.

We kunnen de vraag stellen hoe het zit in de huidige tijd met natuur en landschap in Nederland. Ons land, een delta in Noordwest-Europa is vrijwel volledig in cultuur gebracht. Het Hollandse landschap is daarom een cultuurlandschap bij uitstek. Oorspronkelijke natuur en wildernis is nauwelijks meer aan te treffen, en dat wat we landschap zijn gaan noemen is ooit veroverd op de natuur (o.m. de strijd tegen het water) door gebruikers op allerlei manieren vormgegeven, functioneel gemaakt, economisch rendabel ingericht.

Landschap is te definiëren als een samenhangend geheel van natuurlijke en cultuurhistorische elementen, rondom voorzien van een horizon. Ondanks de toenemende verstedelijking is een landschapservaring nog steeds mogelijk, door de hoeveelheid ruimte, en de schaal. Om een landschap te ervaren doe je er goed aan om er doorheen te reizen, je te verplaatsen in ruimte en tijd. Behalve ruimte blijkt tijd een essentiële factor, het zien van een landschap is altijd gebonden aan een bepaald moment, als uur van de dag of nacht, tijdstip in het jaar. Het landschap is geen statisch geheel, er spelen zich allerlei door klimaat en seizoenen bepaalde natuurlijke processen af, elk jaar opnieuw.

De periferie, de randgebieden, de “vergeten” gebieden, alles wat zich nog steeds kan ontrekken aan menselijke ingrepen, het buitendijkse schorren, slikken, stranden en zandbanken, verdienen speciale aandacht. Juist daar is het onverwachte, het avontuurlijke, te vinden. Maar ook in het klein, de slootrand, de spleet in het gesteente, de oplettende waarnemer kan er een hele wereld in ontdekken.

Het historisch gegroeide Hollandse landschap zit vol met sporen, littekens en restanten van wat zich eerder afspeelde in de natuur en ook van vroegere menselijke activiteiten. Het Hollandse landschap laat zich lezen als een geschiedenisboek, dat je kan onderzoeken op betekenissen en je zou kunnen zien als een cultuurhistorisch archief.

Elke dijk, polder, weg of kanaal is verbonden met een jaartal en geschiedenis, bij elke bocht of bult in het landschap hoort een verhaal, wat ons wijst op het bestaan van een verleden. Het is van belang om daarmee in contact te blijven al was het maar om ideeën op te doen voor de toekomst. We danken nu eenmaal ons bestaan, onze identiteit en onze voorstelling van de wereld aan het verleden, Landschap fascineert en intrigeert op verschillende niveaus.

Buiten de confrontatie met het landschap in zijn fysieke verschijning zijn er diverse andere manieren waarop we kunnen omgaan met het begrip landschap: als fenomeen, metafoor of als symbool, om er een paar te noemen. Dan wordt landschap datgene wat buiten ons bestaat, het per definitie “andere”, onze directe tegenpool. Domein voor projectie en reflectie van onze binnenwereld van fantasieën, dromen, angsten en ons verlangen naar een andere transcendente werkelijkheid. Het symbolische of metaforische landschap raakt aan kernbegrippen van de menselijke existentie, als ontstaan, groei, en verval.

Landschap blijkt een gelaagd begrip te zijn, en is ook daarom in de Kunst een belangrijk en actueel thema. Voor veel kunstenaars is de omringende ruimte, het fysieke landschap en de natuur, maar ook het mentale landschap een belangrijk onderwerp, bron van inspiratie en persoonlijk onderzoeksgebied.

email